فلو كنت بوّابا على باب جنّة * لقلت لهمدان ادخلى بسلام محمد سعيد مذكور بر حاشيهء اين دو بيت نوشته : « مما سنح لى حين سماعى هذا البيت من كلام امير المؤمنين - عليه السلام - و ان لم يدرك الظالع شاء و الضليع هذان البيتان : طوبى لهمدان فيما قلت سيدنا * و ليس غيرك بوّابها و امامى بل انت امر بوّاب و ليس له * به غير اذنك دخل به منزل و مقام » همچنين اكثر حواشى و افادات او كه بر كتب فريقين به نظر رسيده دلالت بر علو مرتبت و از اصحاب فضل و كمال بودن او دارد . و اللّه اعلم . 160 ) المحقق المدقق الشيخ يوسف بن احمد بن ابراهيم الدرازى البحرانى صاحب الحدائق [ 1107 - 1186 ه . ق ] : « 1 » از علماى متأخرين و كملاى محدثين و فقهاى متبحرين و اعاظم اصحاب دين مبين و ارباب انصاف و اعتدال ميان طريقهء اصوليين و اخباريين بود . كتاب الحدائق الناضرة فى احكام العترة الطاهرة از تصانيفش در فقه اماميه معروف و شاهدى عادل بر حذاقت و جامعيت او خصوصا در علم فقه و ضبط احاديث و ديگر فضائل او است . وى از جملهء مجاورين ارض اقدس كربلاى معلى در حيات و بعد ممات گرديد . بالجمله آن مرحوم تفصيل احوال خويش را در آخر كتاب لؤلؤة البحرين فى الاجازة لقرتى العين كه معروف به اجازهء كبيره است مذكور ساخته و اجازهء مذكوره را براى دو برادرزادهء خود ، يكى شيخ خلف بن شيخ عبد على ، و ديگرى شيخ حسين بن شيخ محمد نوشته و به تفصيل احوال مشايخ و طرق روايات و سلسلهء اجازهء خود به طرق متعدده ، از علماى معاصرين خود تا صدوق و ابن بابويه و كلينى و ديگر معاصرين ايشان رسانيده ، و احوال ميلاد و وفيات و اسامى تصنيفات اكثر ايشان را مندرج ساخته و در اين رساله اكثر از آن كتاب نقل شد . بالجمله فحص احوالش على ما ذكره فى آخر الاجازة المذكورة آنكه ولادتش در سنهء يك‌هزار و يك‌صد و هفت ( 1107 ) هجرى واقع شد و در كنار جد خود شيخ ابراهيم كه مردى تاجر و كريم و رحيم و نيكوكار و ديندار بود پرورش يافته و او تعليم كتابت به وى فرمود . و خط او و خط والد او شيخ يوسف بغايت خوب بود . بعده به خدمت والد خود به درس اشتغال داشت و كتاب قطر الندى و شرح ابن ناظم و اوايل كتاب قطبى را پيش او خوانده بود كه در اين اثنا والد ماجدش به رحمت حق پيوست ، و قريب دو سال بعد از فوت پدر خود در بلدهء قطيف بود و به خدمت استاد خود شيخ حسين ماحوزى

--> ( 1 ) - طبقات اعلام الشيعة ، ص 828 ، فارس‌نامهء ناصرى ، ص 1406 . در فارس‌نامه فوت او را در 1187 نوشته است .